W lutym trochę zaszalałem. Dziś Dojechało Extra Ball - Go ahead (vol. 59) i Vistula Brass Band - Entertainer (vol. 51).
Bo niby gdzie indziej mógłbym się pochwalić nowymi nabytkami, jak nie właśnie Tu. I tak całkiem niedawno bo chyba w czwartek, dotarł do mnie pakiet z "tradycją" spod szyldu Polish Jazz. (Tradycja... jakoś "Misiowo" zabrzmiało, heh). Stan owych płyt super mega turbo nie jest, lecz jest dobrze (vol. 16, 38, 60 - b. dobrze), choć i tak szczególnie cieszy mnie fakt, że kupiłem ten pakiecik za bardzo rozsądną cenę, pięć płyt - 50zł (no z małym hakiem), gdzie vol. 8, vol.12, vol. 16 to już wiekowe produkcje - prawda?. Dodam że jakiś czas temu na zagranicznym ebay'u widziałem szaleńca który za 1000PLN chciał puścić te Hagaw - PJ vol. 12!!! (tak tam są 3 zera!) , ale to już skrajne przypadki. Wystarczy, że Trzaskowski i Kurylewicz chodzą po 450zł! Martwi mnie tylko opcja vol. 60 - JBB - Tribute to D. Ellington, że jest w zastępczym coverze, lecz widziałem dużo egzemplarzy tej płyty w tej okładce (oryginalna jest bardzo ciekawa, zresztą jak i większość okładek do PJ, bardzo mi się podobają projekty Karewicza). Jak już kiedyś wspominałem, wielkim fanem traditional jazz'u, czy wszelakich rag - dixie odmian nie jestem, ale vol. 8 jest mega! i Basta!
Polish Jazz vol. 8
Polish Jazz vol. 59To już druga długogrająca płyta krakowskiej grupy „Extra Ba;;” wydana w serii Polish Jazz. Spodziewać się więc należy, że nazwa zespołu dobrze jest znana miłośnikom muzyki jazzowej. Dowodzi tego zresztą nie tylko sukces dotychczasowych nagrań (podkreślić wypada, że Lp „Birthday” rozszedł się w rekordowym, jak na polskie warunki, nakładzie), lecz także ogromne zainteresowanie towarzyszące koncertom „Extra Ballu” zarówno w Polsce, jak i wielu krajach świata.
„Extra Ball” istnieje od roku 1874. Założył go i prowadzi ciągle czołowy polski gitarzysta jazzowy Jarosław Śmietana. Jego to koncepcje artystyczne i energia ożywiają grupę, w której skupiają się przedstawiciele pokolenia lat siedemdziesiątych, dominującego obecnie na polskiej scenie jazzowej
Dotychczasowy dorobek płytowy „Extra Ballu” świadczy o typowych dla ostatnich lat fascynacjach i o jazzowym dojrzewaniu. Pierwszy Lp – Birthday stanowił jeszcze sumę młodzieńczego dorobku, był elektyczny – choć już naznaczony piętnem artystycznych osobowości jego twórców. Dwie płyty wydane prze POLJAZZ dowiodły, że muzyczne zainteresowania Śmietany i jego współpracowników przesuwają się w stronę głównego, postcoltrane’owskiego nurtu jazzu. Rezygnacja z efektownych rytmów jazz-rocka szła w parze ze smakowanie brzmienia instrumentów, ze zwiększeniem swobody improwizatorskiej – jednym słowem z tym wszystkim, co wyznacza muzyczny kręgosłup współczesnego jazzu.
Płyta, którą rekomenduję obecnie melomanom – przedstawia „Extra Ball” po pięciu latach artystycznej drogi. Spotkali się na niej pod kierownictwem artystycznym Śmietany – pełen wyobraźni kompozytor a jednocześnie dyskretny, oszczędny w stosowaniu wirtuozowskich sposobów trębacz Adam Kawończyk; precyzyjny i muzykalny perkusista Marian Bronikowski; skupiony, oszczędnie i ze smakiem podsuwający towarzyszom ciekawe rozwiązania harmoniczne pianista Wojciech Graborz; napędzający sekcję rytmiczną – ale i towarzyszący czujnie melodykom basista Antoni Dębski. Na płycie zarejestrowany został także dźwięk saksofonów największego bodaj w chwili obecnej polskiego jazzmana – Janusza Muniaka, który w roku 1979 często współpracował z „Extra Ballem”. Podkreślam w tmy wypadku szczególnie fakt całkowitego niemal stopnienia się gościnnie występującego solisty z grupą .
Większość utworów nagranych na tej płycie – to kompozycje J. Śmietany i A. Kawończya. Poczynając od „Krakowskiego Festiwalu Jazzowego” przez „ostry” tytułowy „Go Ahead”, zrelaksowany i śpiewany temat „Kocham Cię Anno”, aż do bogatej w gęsty, zrytmizowany podkład kompozycji „Airport” – repertuar „Extra Ballu” dowodzi zarówno inwencji autorskiej, jak i szlachetnego instynktu muzykowania zespołowego. Nawet solowe miniatury Śmietany i Kawończyka nie zmieniają ogólnego wrażenia, iż słuchamy grupy równouprawnionych i równorzędnych, świetnie się rozumiejących i czujących wspólnie muzyków. A to właśnie cechy prawdziwego jazzu.
Polish Jazz vol. 38W r. 1966 miałem przyjemność przedstawić słuchaczom i kolekcjonerom płyt, istniejący wówczas od 4 lat, zespół krakowski Jazz Band Ball z okazji wydania ich pierwszego long playa (Seria Polish Jazz, vol. 8 - nr. XL 0320). Niniejsza płyta jest jakby biletem wizytowym zespołu, który w ciągu 12 lat działalności przeszedł ożwyczą ewolucję. Trwający od początku na posternku: leader-trębacz J. Kudyk i pianista J. Boba, zmodyfikowali skąłd grupy i jej nazwę - na Jazz Band Ball Orchestra. W miedzy czasie ci wierni krzewiciele - mam na myśli oczywiści cały zgrany kolektyw - jazzu tradycyjnego odbyli wojaże po Austrii, Belgii, Danii, Francji, Holandii, Jugosławi, NRD, RFN, Szwecji, Węgrzech i ZSRR, zapisując sie trwale w pamięci jazzmanów i entuzjastów tego stylu.
Polish Jazz vol. 48Extra Ball należy do odkryć jazzowych ostatnich lat. Jego młodzi członkowie pojawili się na polskiej scenie jazzowej jeszcze jako pół amatorzy, jednak jako prawdziwy start grupa podać może festiwal „Jazz Nad Odrą” w 1974 roku. W tym najpoważniejszym polskim konkursie jazzowym „Extra Ball” zyskał drugą, zaś rok później pierwszą nagrodę. Także poszczególni muzycy tworzący zespół szczycą się zwycięstwami we wrocławskim konkursie: Jan Cichy w roku 1974, Jarosław Śmietana w 1974 i 1975, Władysław Sandecki w 1975, zaś Andrzej Olejniczak w 1976 roku(…).
Pierwsza płyta „Extra Ballu” zawiera osiem kompozycji Śmietany i Sandeckiego. Każdy z nagranych tematów zwraca uwagę na inne walory zespołu i tworzących go muzyków. Tytułowe „Narodziny” SA bodaj najdoskonalsze pod względem kompozycyjnym. Liryczny ton saksofonu sopranowego „maluje” tu temat, gita leadera zespołu Śmietany organizuje zaś utwór harmonicznie i rytmicznie. Kompozycja w środkowej części zawiera śliczny cytat śląskiej melodii ludowej, wtopiony integralnie w całość… „Taniec Maryny” również przypomina, że słuchamy polskiego jazzu. Egzotycznie i swojsko brzmiący Kujawiak o metrum 11/8 świadczy, iż nie tylko w folklorze bałkańskim jazz współczesny znaleźć morze inspiracje. „Inaczej w „Bez powrotu”. Tu zespół pokazuje jak głęboko tkwi w jazzowej tradycji. Klasycznie skonstruowany temat wskazuje, że muzyka Parkera być może i dla współczesnych młodych jazzmanów źródłem artystycznego przeżycia. Zwracam tu uwagę na tenorzystę Olejniczaka, który takżę w partiach solowych inspiruje partnerów do tworzenia zespołowego. „Podróż w góry” – najpopularniejszy bodaj temat w dotychczasowym dorobku Extra Ballu – po lirycznym wstępie przedstawia zespół w dynamicznym jazz-rocku. Tą właśnie muzyką zyskał Extra Ball najwięcej entuzjastów, zwłaszcza wśród wielbicieli „Return to Forever”… „Siódemka” należy również do wcześniejszych osiągnięć grupy. Zwraca w niej uwagę na „hendersonowskie” brzmienie tenoru a przede wszystkim wirtuozowskie solo a apella elektrycznego fortepianu, zakończone pięknym lirycznym motywem. „Szczęśliwy Nieszczęśliwiec”, zamknięty klamrą radosnych dźwięków natury – jest znów próbką talentu Sandeckiego, tym razem posługującego się morgiem. „Blues Everybody” znów przenosi nas do tradycji. Bez ograniczeń czasowych i aranżacyjnych W. Sandecki oraz J. Śmietana dają popis swobodnej, radosnej improwizacji. Nie tylko ze względu na zestaw instrumentów lecz i wirtuozerię muzyków nagranie przywodzi skojarzenie z duetem J. Pass – O. Peterson. Temat „Hengelo Almelo Devenier” kończy płytę – J. Śmietany i J. Cichego, to jest to przede wszystkim popis grania zespołowego.
