Andrzej Kurylewicz & Wanda Warska
Somnambulicy
Muza L0348 - 1961
Strona 1
1. Moonray - Wanda Warska
2. Somnambulicy - Wanda Warska
3. Stompin' at the Savoy - Wanda Warska
4. Lover Man - Wanda Warska
Strona 2
5. You'd be so nice to come home to
6. But Not For Me
7. Ballada o straconej gaży
8. Tubby
Historia Jazzu w Polsce (K. Brodacki), str. 273-274:
Kurylewicz opublikował w roku 1960 na łamach 'Jazzu' trzy swoje tematy: Somnambulików, utwór o intrygującym tytule Sniff*, oraz Tuby, bluesa o bebopowej linii melodycznej - proste utwory skonstruowane według zasad standardowych (ABA, AB, AA'). 23 II 1960 r. kompozytor dokonał nagrań na płytę zatytułowaną Somnambulicy.
Na stronie A mamy trio (lider - p, Byrczek - b, Dąbrowski - d), które akompaniuje Warskiej w standardach Moonray, Stompin' at the Savoy i Lover Man oraz utworze tytułowym, wykonanym scatem. Scat mamy także w Moonray, ale ocenę dobrą można wystawić tylko za interpretację Stompin' at the Savoy, udanie wzorowaną na Eli Fitzgerald. To moja opinia; innym Warska w Moonray mogła się zapewne spodobać, jak Michałowi Tarasiewiczowi, którego zainspirowała do napisania wiersza pt. Impresje na temat utworu Moonray, dedykowanego wokalistce. Oto fragment:
Promienie deszczu białe
są jak trzciny
gęste sięgają aż do nieba
głos niesie przed sobą
czarownica nocna
dziewczyna o włosach koloru księżyca...
Strona B płyty Somnambulicy, instrumentalna, jest o wiele lepsza. Na fortepianie gra Wojciech Karolak, a Kurylewicz na trąbce - śmiało, ze swingiem, z polotem! W You'd Be So Nice... wzoruje się na Lee Morganie, w melancholijnej Balladzie o straconej gaży Karolaka jego trąbka z tłumikiem tworzy nastrój davisowski. Z przyjemnością słucha się też jej w But Not For Me czy w Tubby. I nasuwa się refleksja po latach: jaka szkoda, że "Kuryl" zarzucił taki styl grania na rzecz awangardy! Oraz pytanie: dlaczego polscy jazzmani nie grają Tubby, ani Somnambulików.
*"To sniff" - w slangu amerykańskich narkomanów - "wciągać" kokainę.
Ostatnio słucham Polish Jazz vol. 11: Andrzej Trzaskowski Sextet - Seant - w kółko. Winylek, narazie dostępnością nie grzeszy, a jak już się pojawi to cenowo raczej jeszcze nie osiągalny:( więc postanowiłem sobie zrekompensować to CD'kiem. I tym sposobem nabyłem owe Seant w reedycji. Ciekaw też byłem jak to jest wydane. Widziałem poprzednią serię wznowień 'Polish Jazz Deluxe', która graficznie odstraszała, a dzieła Pana Karewicza zostały umieszczone na jakimś tandetnym tle. Niestety... Jednak ostatnio będąc w Media Markt namierzyłem kilka tytułów z naszej ulubionej serii, w eleganckich digipackach. Jak się w domu okazało, w środku jest skan tyłu okładki, i elegancko przeniesiony oryginalny opis płyt, a na froncie mamy wiernie odtworzoną oryginalną grafikę z okładki, z 66 roku.
U siebie widziałem jeszcze tak wydane Unit Makowicza, Reminiscence Kosza, Live Recording Urbaniaka, Modern Pentathlon - Laboratoriu, vol. 6 Namysłowskiego, Komedy Astigmatic czy nawet Entertainer Vistuli. Wszystkie w cenie 34PLN, prócz Komedy, który kosztuje 26(!!!)PLN. Nie bardzo rozumiem czemu ten Komeda tańszy... W każdym bądź razie niezbierającym winylków gorąco polecam. A ja jeszcze ustrzelę jakieś CD z serii, przynajmniej te, których winylowe odpowiedniki są narazie nieosiągalne.
1. Selektor Junior (Karolak) 2. Guma (Karolak) 3. Kocur Naukowiec (Wróblewski) 4. Piasek(Urbaniak) 5. Wszystko o Kowalskich (Wróblewski) 6. Sympatie i Antypatie (Millian) 7. Byk (Kurylewicz) 8. Ballada dla Anny (Figiel) 9. Wieczorem po Marszałkowskiej (Kacperski) 10. Lisi Krok (Karolak)
Cytat z okładki:
Omówienie tej płyty jest dla mnie przyjemnością ale też i pewnym kłopotem, gdyż w Polsce prawie nie istnieje tradycja orkiestr par excellence jazzowych. Trzeba przyznać, że dopiero Andrzej Kurylewicz pierwszy powołał do życia orkiestrę jazzową dużego formaty. Stało się to w roku 1964: właśnie minęło dziesięć lat od momentu, kiedy "Kuryl" rozpoczął w Krakowie karierę jazzmana. Jako pianista jazzowy, a potem trębacz znalazł się w czołówce weteranów polskiego jazzu, dał się też poznać i poza krajem: w Wiedniu, Stuttgarcie, Francji, NRD, NRF, Danii, Bułgarii i Jugosławii. W 1964r. objął big band Radia warszawskiego, już jako leader-aranżer-puzonista. Rozpoczął od reorganizacji orkiestry wprowadzając doń solistów o ustalonej renomie jazzowej. Pierwszy publiczny występ w Filharmonii Narodowej w Warszawie utwierdził go w przekonaniu, że znalazł wreszcie poszukiwany od lat "instrument" orkiestrę. Otoczył się aranżerami spośród czołówki kompozytorów jazzowych i rozpoczął z zespołem systematyczną pracę, przygotowując ambitny, ciekawy repertuar.
"Skokiem wzwyż" - był VII Jazz Jamboree 64 w Warszawie. Big band uroczyście otworzył tę doroczną tradycyjną imprę, dając dosłownie "koncert gry" przed tysięczną rzeszą wybrednej, premierowej publiczności. Przyszłość orkiestry została ugruntowana.
Czy nad grą zespołu dominuje "myśl zespołowa"? Inwencja leadera? A może sugestie muzyki Count Basie'go i Ellingtona? - takie pytania mogą się nasuwać w momencie gdy zaczynamy słuchać płyty.
W miarę narastania dźwięków znajdujemy klucz: w oparciu o wielkie wzory orkiestra wypracowała indywidualny styl i klimat.
Big band Polskiego Radia pod dyrekcją Andrzeja Kurylewicza wspaniale wykorzystuje zarówno modern jak i podstawowe elementy muzyki jazzowej: blues i swing.
1) Selector Junior - debiut aranżerski wybitnego pianisty W. Karolaka. Choć w kompozycji można dostrzec wpływy Bill Evans'a i Quincy Jones'a, to jednak mamy do czynienia z autentyczną osobowością kompozytora. Solowe partie należą do: Kacperskiego - puzon, Banasiaka - sax-tenor, Kurylewicz - puzon-went.
2) Guma - nastrojowa ballada w której występuje jak gdyby nakładanie się barw i łącznie faktur. Solówka należy do Kurylewicza (puzon) - instrument został jednak tak zmiksowany, aby nie zaciemniać walorów całej orkiestry, dzięki czemu brzmienie puzonu jest jakby zawoalowane, zbliżone do dźwięku rogu.
3) Kocur Naukowiec- nie tylko tytuł jest pocieszny - poczucie humoru kompozytora uzewnętrznia się w utworze pełnym lekkości, utrzymanym w konwencji nowoczesno-swingowej. Partie solowe wykonują: F. Kowalski - trąbka-tłumiona i częściowo Banasiak - sax-tenor.
4) Piasek - debiut aranżerski M. Urbaniaka (sax-tenor) - utwór przejrzysty w formie bluesa, dwie części przedzielone wstawką-dwugłosem orkiestry i perkusji. Solówka - Kurylewicz
5) Wszystko o Kowalskich - znów do głosu dochodzi Wróblewski - "dowcipniś", który utwór poświęcił nie tyle trębaczowi Kowalskiemu co całej armii "polskich Kowalskich"
6) Sympatie i Antypatie - elegancki i zrównoważony utwór utrzymany jest w konwencji bopu, puzon + sax-tenor + flet prowadzą melodię uniesioną, a cały utwór jest właściwie popisem P. Figla - pianisty zespołu.
7) Byk - fragment 24-minutowego tryptyku baletowego, przygotowanego dla sławnego Teatru Pantomimy Wrocławskiej H. Tomaszewskiego. Nastrojowa Introdukcja ma miejscami "polskie brzmienie". W pierwszym fragmencie solistą jest trębacz Kowalski, w drugim - o lirycznym charakterze - melodię prowadzą puzony z sax-tenorami i na tym tle w solówce występują: Kurylewicz - tym razem na trąbce tłumionej, sax - tenor - Banasiak, najbardziej dynamiczny, o wzrastającym napięciu o kulminacji - Walter - Perkusja.
8) Ballada dla Anny - kompozycja pianisty (Piotr Figiel - przyp. red) zespołu, w której ciepły i serdeczny nastrój wytwarza się dzięki bardzo osobistemu stosunkowi do tematu zarówno kompozytora jak solisty (Banasiak).
9) Wieczorem po Marszałkowskiej - impresja pełna finezji, utrzymana w duchu nowoczesno-swingowym. Solówki: puzon - Kacperski i fortepian - Figiel.
10. Lisi Krok - ulubiona pozycja big bandu, skrzy się dowcipem, poczuciem humoru kompozytora. Solo: sax-tenor (Baniasiak). Jest to znakomita kropka nad "i" całej płyty.
Recorded in Warsaw, November 1964
A ja od siebie dodam, że mamy mało takich płyt, gdzie na jednym krążku mamy taką śmietankę, zaczynając od Ptaszyna, przez Kuryla, Karolaka, Urbaniaka, Miliana (!!) kończąc na Figlu (!!). Wyśmienite!
Właśnie zjechałem z Węgorzewa, z koncertu tria Andrzeja Jagodzińskiego i jestem pod ogromnym wrażeniem. Ta mieszanka Chopina z jazzowym smaczkiem to coś pięknego, od ballad bo naładowane energią ekspresje. Panowie dali popis i widać, że gra dla ludzi sprawia im wiele frajdy. Pan Bartkowski tak się rozpędził, że pogubił pałeczki ! Klimat przedni! Niesamowite zgranie wszystkich członków, i ogromna swoboda sprawiają że muzyka dosłownie wlewała mi się w uszy. Prawdziwa uczta!
Oczywiście Pan Bartkowski zostawił swój ślad na mojej "50tej części";]
W najbliższą sobotę (20 lutego) wybieram się na koncert Tria Andrzeja Jagodzińskiego, gdzie na drumsach puka jeden z moich ulubionych perkusistów "Mały" Bartkowski a na basie gra Adam Cegielski.
Na początku troszeczkę wystraszyła mnie cena, lecz ostatecznie się dowiedziałem, że wjedziemy za "free";]
Pan Andrzej Jagodziński specjalizuje się jazzowych interpretacjach muzyki Chopina, i z tego co słyszałem z nagrań studyjnych i paru video brzmi to naprawdę interesująco. Zazwyczaj jest spokojnie i "chill'outowo" czyli tak jak lubię.
A niżej wcześniej wspominany Chopin w wykonaniu Jagodzińskiego
Andrzej Trzaskowski - piano Tomasz Stanko - trumpet Janusz Muniak - soprano sax , alto sax Jacek Ostaszewski - bass Adam Jedrzejowski - drums
1. Requiem dla Scota La Faro 2. Synopsis 3. Ballada z silverowska kadencja 4. Sinobrody 5. Post Scriptum 6. Wariacja jazzowa na temat "chmiela"
Dysponuje opisem z okładki tylko w języku angielskim, ale tego zdania chyba nie trzeba tłumaczyć:
...jazz critics rank (Trzaskowski's) albums among the most important recordings of European jazz of the '60s. They are essential documents of an era when jazz musicians in Europe started to seek their own artistic identity, independent of prevailing American models...
Tracks 1-4 - January 20-22, 1965, tracks 5-6 - February 18 1965 at Polskie Nagrania Studio, Warsaw, Poland
Polish Jazz vol. 11 Andrzej Trzaskowski Sextet Seant
Polskie Nagrania XL 0378 1967
Bass - Jacek Ostaszewski Drums - Adam Jędrzejowski Piano - Andrzej Trzaskowski Saxophone [Alto] - Włodzimierz Nahorny Saxophone [Soprano] - Janusz Muniak Trumpet - Ted Curson
01. Seant 02. Wariacje Na Temat Oj Tam U Boru 03. The Quibble 04. Cosinusoida
Chyba jedna z najlepszych w serii, i czołówka w historii polskiego jazzu. Genialna produkcja! Modernistyczny flavour! I do tego ta śmietanka... Nahorny, Muniak plus gościnnie występujący, pochodzący z Filadelfii Ted Curson (grał min. z Max Roach'em czy z Cecilem Taylorem). To co Muniak i Naghorny robią z Saxofonami to poezja! Zaś sam Trzaskowski klawiszami, mam wrażenie nadaje tylko tła, coś jak Komeda, bardzo podobnie. Piękny Album!
