Polish Jazz vol. 70 Henryk & Robert Majewski Continuation
Polskie Nagrania SX 2445 (1987)
Bass - Andrzej Cudzich Drums - Czesław Bartkowski Engineer - H. Jastrzębska-Marciszewska* , W. Trenkler* Guitar - Jarosław Śmietana Piano - Andrzej Jagodziński Trumpet - Robert Majewski Trumpet, Flugelhorn - Henryk Majewski
1 I Like It 2 Lover, Come Back To Me 3 Alikot 4 Kropelki, Bąbelki 5 Poszukiwacze Zaginionej Frazy 6 U Michała
Recorded at Polskie Nagrania Studio, May 1986.
Niestety Pan, który zgrywał tego rippa z czarnej płyty, zgrał to 128kb/s:( jakby tego było mało jest to mono:( Lecz jest to jedyna dostępna wersja w sieci, póki nie dokopię się tego na czarnym krążku.
Ps. A tak w ogóle to świetna płyta! Słychać silny powiew świeżości Roberta Majewskiego w muzyce tradycjonalisty jakim był Pan Henryk Majewski. DOWNLOAD LINK
Krzysztof Popek - fl, leader Piotr Wojtasik - tp Antoni Gralak - tp Robert Jakubiec - tp Robert Majewski - tp Bronisław Duży - tb Alek Korecki - ss, as Włodzimierz Kiniorski - ts Adam Wendt - ts Waldemar Leczkowski - bs Wojciech Niedziela - p, kbds Zbigniew Jakubek - kbds Andrzej Urny - g Grzegorz Kapołka - g Henryk Gembalski - v Marcin Pospieszalski - bg, b Krzysztof Zawadzki - perc Andrzej Ryszka - dr
01. First Not Last 02. B.E.D. 03. Dziadki bez orzechów 04. Człowiek, którego nie ma 05. One By One 06. Jahu 07. Last Not First
Cytat z okładki:
Jazz proponowany prze Young Power stanowi próbę połączenia różnych, niekiedy skrajnie różnych wątków stylistycznych, jak free-jazz, rock czy blues. Głównym środkiem ekspresji jest tu zasada kontrastu powstającego na styku partii aranżowanych i improwizowanych. Dosadność partii tematycznych kontrastuje z parafree-jazzową kontynuacją, w której rzadko jednak dochodzi do głosu improwizacja solisty w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Może się ona jednak rozwijać i wówczas możemy mówić o związkach z evansowską koncepcją współczesnego jazzu orkiestrowego. Muzycy Young Power to jednak pokolenie z krwi i kości współczesne, pozbawione kompleksów klasyki, pokolenie wychowane na muzyce hard rock, heavy metal, punk rock, bliskie - jeśli chodzi o jazz - "harmolodycznym" ideom Ornette Colemana i jego kontynuatorów. Są przedstawicielami kultury, która domaga się prostoty, przekazu bezpośredniego, domaga się zerwania z wszelkim akademizmem, z tym co "wypada i co nie wypada". Young Power może pozwolić sobie na wybieranie z tradycji tylko tego, co da się wkomponować w tak ujęta estetykę, mającą chwilami charakter buntowniczego manifestu artystycznego.
Recorded at Polish Radio Poznań Studio September 1986
„Warszawscy Stompersi pokazali nam, czego potrafią dokonać supermuzykalni Słowianie na instrumentach z drewna i blachy. To prawdziwi arcymistrze w znakomitym sekstecie, który stosuje elastyczny „driver” i potrafi wydobyć z instrumentów niezwykle efektowne dźwięki… wszyscy razem rozwijają takie tempo „pełną parą”, że się robi gorąco.”
„Gra New Orlean Stompers stanowi nie lada przeżycie dla miłośników jazzu tradycyjnego… zespół „Stompersów” osiągnął już swój szczyt, swój ideał, indywidualne oblicze… wszystko co robił N.O.S. było bezbłędne, zarówno pod względem stylu jak i precyzji wykonawczej. Nikt jeszcze u nas nie grał jazz tradycyjnego z taką swobodą, ekspresją, techniką i idealnym strojeniem.”
„New Orlean Stompers”, rozpoczynają w szybkim tempie. Przewyższają swingiem grupy modernistyczne. Henryk Majewski – dobry trębacz, doskonałe brzmienie. Następny utwór kończy się bebopowym breakiem (Zarówno tutaj, jak chyba i w Ameryce, najlepsze zespoły dixielandowe mają często bardziej interesujące i efektowniejsze aranżacje od zwykłych zespołów nowoczesnych. Solówki są krótsze, układ bardziej urozmaicony, więcej niż jeden wątek melodyczny, część końcowa różni się od początkowej, ciekawe breaki i stoptime, zakończenia zaskakujące a układ, dzięki zastosowaniu równoczesnej improwizacji – pełniejszy. Kontrastuje to z szablonem niemal wszystkich wykonań nowoczesnego jazzu).”
Recorded in Warsaw 10/4/1959 - 12/08/1964 Foto: M. Horowic
Wojciech Kamiński - Piano Zbigniew Jaremko - tenor saxophone Henryk Majewski - trumpet Janusz Zabiegliński - alto saxophone, clarinet Władysław Halik - bass saxophone Zbigniew Konopczyński - trombone Marek Bliziński - guitar Janusz Kozłowski - bass Jarzy Bartz - drums
01. Codzienny Blues 02. Deszczowy Maj 03. The Wika Rag 04. The Entertainer 05. Wchodź po trzech 06. Autumn Leaves 07. Ruchome schody 08. I Wish I Could Shimmy My Sister Kate 09. Blues Dla Dziewczyny 10. Jazz Me Blues
Cytat z okładki:
Longplay Wojciecha Kamińskiego jest piątą z kolei w serii „Polish Jazz” płytą pianistyczną. O ile jednak poprzednie wydawnictwa tego rodzaju (Mieczysława Kosza, i Adama Makowicza) eksponowały głównie instrument i – instrumentalistę, o tyle w przypadku Kamińskiego fortepian pełni, co prawda, dominującą rolę, ale ta dominacja jest tylko delikatnie zaznaczona – głównie przez uwypuklenie solówki, bądź skorelowanie aranżacji instrumentalnej z fakturą fortepianu – a nie odwrotnie. Inny aspekt, który sprawia, że płyty tej nie można uznać za typowo solistyczną, to fakt, że w przeciwieństwie do wspomnianych czterech płyt, stanowiących swego rodzaju credo artystyczne muzyków, ta nie rości sobie pretensji do tej roli. Jej jedynym celem jest przedstawienie muzyki, jaką gra i lubi grac Wojciech Kamiński – bez względu na jej proweniencję stylistyczną i ilość muzyków towarzyszących i współtworzących. Stąd też tytuł płyty… „Open Piano” – a więc fortepian otwarty na wszystko, co może się spodobać, co może dać satysfakcję miłośnikowi dobrego jazzu – tego jazzu, który słuchany jest głównie przez miłośników muzyki ragtime’owej, dixielandowej czy swingowej. I jest to chyba jedyne ograniczenie, jakie mógłby określić obszary oddziaływania tej muzyki. Kamiński bowiem, umiejąc grać również jazz bardziej nowoczesny, najchętniej jednak gra standardy lub własne kompozycje utrzymane w podobnym klimacie.
Niektóre spośród utworów jego autorstwa zamieszczone na tej płycie to nowe wersje znacznie wcześniej skomponowanych tematów np. „Ruchome Schowy” (1964) czy „Blues dla Dziewczyny” (1967). Kamiński jest wszak postacią od lat aktywną na polskiej scenie jazzowej. Współzałożyciel zespołów Ragtime Jazz Band i Old Timers, kierownik muzyczny Teatru Piosenki „Stodoła” już w połowie lat 60-tych należał do jazzowej i kompozytorskiej czołówki kraju. Po kilku latach nieobecności w Polsce powrócił na rodzinne estrady zakładając m.in. znany, dziś już niestety nieistniejący, zespół Swing Workshop. Często występuje również solo, a także z towarzyszeniem różnych składów osobowych, czego przykładem jest właśnie ta płyta. Wojciecha Kamińskiego wspierają tu członkowie grupy Swing Workshop, a także – gościnnie – inni czołowi polscy jazzmani: Henryk Majewski, Zbigniew Jaremko, Marek Bliziński i Jerzy Bartz. Jazz na tej płycie to owa pierwotna forma spontanicznego muzykowania, nie pozbawiona wysokich walorów artystycznych, ale emanująca głównie radość ze wspólnej jazzowej wędrówki. Dlatego warto tego posłuchać.
Recording engineers: Z. Gajewska, M. Olszewska Recrded in warsaw, October 1981
Polish Jazz vol. 70
